Pokazywanie postów oznaczonych etykietą park. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą park. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 21 kwietnia 2014

Albir: ukryty klejnot turystyki - Hiszpania 2014, część 6

10 marca 2014

Benidorm

Z naszego piknikowego miejsca przy Centrum Sztuki chcieliśmy pojechać do Starego Miasta Altei. Niestety, zgubiliśmy się w wąskich, jednokierunkowych uliczkach i tam nie dotarliśmy. Czekało nas za to jednak inne wynagrodzenie - trafiliśmy na wiejskie tereny wokół miasteczka, zabudowane uroczymi willami, gdzie w ogrodach i ogródkach działkowych przylegających do posesji rosły pomarańcze. Na prośbę Bogdana nawet jedną ukradłam, prosto z drzewa - dojrzałą, pachnącą no i oczywiście będzie ona smakować lepiej - bo to w końcu zakazany owoc, zwinięty z czyjegoś drzewka. 

 
Powyżej: Drzewka pomarańczowe w sadach przy rezydencjach na przedmieściach Altei. Fot.: Monika Szostek

Trafiliśmy też do małego, samotnego kościoła - taki budynek  ni stąd ni zowąd, na tle gór, a zamknięty  na cztery spusty. Kamienisty parking dał mi jednak możliwość sprawdzenia co i jak potrafi zrobić Fiat Panda - po wyjeżdżeniu kilku dziur w żwirze doszłam do wniosku, że niewiele. Łatwo się go prowadzi, ale auto jest niestabilne, ma kiepskie przyspieszenie i nie chce mu się jechać pod górę, Panda leń jeden. Jeremy Clarkson, dziękuję za uwagę...

 Powyżej: Kościół gdzieś w okolicach Altei. Fot.: Monika Szostek

W końcu opuściliśmy Alteę jadąc trasą N332 w kierunku Benidormu. Po drodze przyszła nam jednak ochota wybrać się na plażę i przy pierwszym znaku mówiącym "platja" skręciliśmy w lewo.

W ten sposób dotarliśmy do Albir - niby mała miejscowość, ale pełna hoteli, restauracji i wieżowców z wakacyjnymi apartamentami. Układ - standardowo hiszpański, typowy dla wybrzeża: chiringuitos, promenada, palmy, roześmiani turyści. Tyle, że na promenadzie w Albir znajduje się promenada gwiazd - zgadujemy, że hiszpańskich celebrytów. Zaś kamienista plaża, złożona z gładkich kamieni (idealnych do ogródka!), oferuje świetny widok na Penyal d'Ifach oraz Calpe.

Powyżej: Kamienista plaża w Albir; w oddali widok na Penyal d'Ifach i Calp. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Promenada gwiazd w Albir - spacer tam to niebiańska przyjemność... :) Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Widok na góry Serra Gelada. Fot.: Monika Szostek

Sporą zaletą Albir jest fakt, że leży pomiędzy Benidormem i Alteą, niedaleko Calpe i stanowi nie tylko świetną bazę dla wycieczek po regionie, ale też nieco spokojniejszą alternatywę dla urlopowiczów lubiących ciszę i długie spacery. Na te ostatnie bowiem jest gdzie chodzić!

Trochę zmarznięci i bardzo już zmęczeni pojechaliśmy za znakami do Parc Natural de la Serra Gelada - w góry. Park oferuje przyjemne, wybetonowane ścieżki, miejsca piknikowe i platformy widokowe - no i ławki. Jednak gdy tylko zboczy się trochę ze szlaku, zostawiając turystów nieco z boku, znaleźć się można w nieco dzikim, sosnowym lesie rosnącym na zboczach, na pooranych wodą i korzeniami drzew ścieżkach.

Niestety, pora dnia i zmęczenie nie pozwoliły nam na dłuższy pobyt w Serra Gelada, ale udało nam się dojść do punktu widokowego, skąd mieliśmy taki widok, że nie wiem co: od ogromnej skały Penyal d'Ifach, przez panoramę gór i nadmorskich miejscowości, po dalsze ogromne pasma szczytów - wszystko w świetle chylącego się ku zachodowi słońca. Z przyjemnością odpoczęliśmy tam, wpatrując się w ten obraz i próbując zapamiętać każdy szczegół.

Co więcej, z łatwością wyobraziłam sobie siebie w tamtym miejscu, wychodzącą na spacer z psem, wędrującą wśród pachnących sosen, przez które prześwituje ciemnoniebieskie morze. Ech...

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

piątek, 18 kwietnia 2014

Piknik w Altei - Hiszpania, część 5

10 marca 2014

Altea, park przy Universitas Miguel Hernandez

Jak się okazało, nie byliśmy jedynymi turystami, którzy zrezygnowali z dalszej wędrówki na szczyt Penyal d'Ifach. Siedząca przy wejściu rodzina także się poddała - podobnie jak 63-letni angielski gentleman, który tak jak ja miał zbyt śliskie buty. Spacer w dół był jednak przyjemny i prosty - a stamtąd pojechaliśmy prosto do Altei.

Powyżej: Widok na przedmieścia Altei. Fot.: Monika Szostek

Altea to niewielka miejscowość między Calpe a Benidormem. W oddali alejek przecinających rząd bloków i sklepów widać  mieniące się w słońcu morze - plaża zaprasza, panie i panowie. Z drugiej strony Altea otoczona jest górami - teraz właśnie na nie patrzymy - szczyty wystają znad kampusu Universitat Miguel Hernandez. Siedzimy na ławce w parku studenckim, a po obu stronach mamy hiszpańską starszyznę, która wyległa na popołudniowe plotki i - jak trzeba - usadowiła swoje godne siedzenia na ławkach. Mamy więc okazję posłuchać trochę języka hiszpańskiego.

Powyżej: Plaża w Altei, widoczna między blokami. W kadr weszła przechadzająca się po uliczkach turystka! Fot.: Monika Szostek

 Powyżej: Kampus Universitas Miguel Hernandez. Fot.: Monika Szostek

Poza tym jest cicho, spokojnie, słychać tylko samochody w oddali i bawiące się dzieci. A za drzewami widać wille szczęśliwych mieszkańców regionu - trudno nie być zadowolonym obserwując tutejsze krajobrazy! Po lewej stronie zaś wyrasta imponująca kopuła Palau Altea - Centre d'Arts... (czyli Centrum Sztuki).

Powyżej: Flagi Unii Europejskiej powiewające w Altei. Fot.: Monika Szostek

O mnie:  



Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

czwartek, 17 kwietnia 2014

Gniew mew i turkusowe widoki - witajcie na Penyal d'Ifach - Hiszpania 2014, część 4

10 marca 2014, poniedziałek

Penyal d'Ifac, Calp

Penyal d'Ifach to ogromna skała górująca nad miastem Calp (Calpe). Mimo swoich rozmiarów jest to najmniejszy rezerwat przyrody w prowincji Walencji. Na skale o wysokości ok. 330m żyją setki gatunków ptaków - tablica informacyjna przy wjeździe mówi, że teraz - czyli wiosenną porą - szczególnie trzeba uważać na mewy, które zakładają gniazda i mogą być agresywne (ostrzeżenia tego nie bagatelizuję - w Bournemouth, w Anglii, nauczyłam się, że niezbyt wroga mewa może być niemałym problemem, wyszarpującym niewinnym, głodnym turystom ich porcje frytek...)

Powyżej: Skała Penyal d'Ifach. Fot.: Monika Szostek

Tyle faktów. Zgodnie z informacjami, przygotowaliśmy się na gniew mew i udaliśmy się w drogę. Do słynnego, wykutego w skale tunelu dotarliśmy dość szybko - widać tu jeszcze ślady po dynamicie. Tunel to podobno spore udogodnienie dla zwiedzających - jeszcze na początku XX stulecia turystów przerzucano tu na linie wokół skały...


Powyżej: Tunel wykuty w skale Penyal d'Ifach - wejście i wyjście. Fot.: Monika Szostek


Po drodze towarzyszyły nam obrazki jak z pocztówki: szczyty wyłaniające się zza szczytów; im wyżej, tym więcej gór można dostrzec; Calp ze swoimi wieżowcami i mariną, mieszczącą luksusowe jachty wielkości średniej willi, no i spory kawałek Morza Śródziemnego - turkusowo-granatowego, spokojnie opływającego złote brzegi. Wszystko to zalane słońcem, z mewami i innym ptactwem krążącymi nam nad głowami...

Powyżej: Niesamowity widok z Penyal d'Ifach (przed wejściem do tunelu). Fot.: Monika Szostek

Co więcej, wstęp do tutejszego parku jest darmowy.

Tunel pokonaliśmy bez większego problemu, trzymając się lin powczepianych w skałę. Dalej jednak nie idziemy - moje samopoczucie nie jest jeszcze idealne, a nasze buty - zbyt śliskie, aby kontynuować po gładkiej, wapiennej skale i bez lin. Nie ma tu żadnych barierek - przed nami rozciąga się wąska kamienna "ścieżka", a tuż obok - 150-metrowa przepaść. Lubię przygody, ale tym razem - pasuję.

Powyżej: Kamienna "ścieżka" na wyższe partie rezerwatu. Aby swobodnie chodzić po śliskiej wapiennej skale Penyal d'Ifach potrzebne są naprawdę dobre buty! Fot.: Monika Szostek

Bogdan solidarnie przystał na to rozwiązanie i teraz siedzimy w towarzystwie dwóch gadających mew i mijających nas turystów (jeden pan nawet mnie zapytał co piszę; wyjaśniłam, że dziennik z podróży, na co aprobująco pokiwał głową).

Pogoda jest idealna - nie za gorąco, niezbyt wietrznie, słońce świeci, a widok - cóż, śródziemnomorski...

 Powyżej: Szczyt Penyal d'Ifach. Fot.: Monika Szostek

 Powyżej: Bramki prowadzące na szczyt Penyal d'Ifach. Fot.: Monika Szostek

O mnie:  



Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com, email: adozkontakt@gmail.com. Angielska wersja blogu Wielki Marsz znajduje się tutaj: http://thegreatwalkblog.wordpress.com/
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

środa, 26 lutego 2014

Park Güell: w niepoważnie monumentalnym stylu - Katalonia 2012 - część 6

30.08.2014

Sant Carles de la Rapita

Wczoraj po raz kolejny udaliśmy się do Barcelony - nasza fascynacja tym wyjątkowym miastem wydaje się nie mieć końca. Pierwszym obiektem naszego zainteresowania okazał się Park Güell - dzieło Gaudi'ego i jego pomocników. Miejsce to mieści w sobie architektoniczną krzyżówkę domka z piernika, tolkienowskiej Morii z "Władcy Pierścieni" oraz dziecinnej fantazji. Zwiedziliśmy większość obecnych tam kamiennych tworów - od mostu zbudowanego z kamieni i parkowej ziemi, po salę kolumn nie tyle zbudowanych, co poskładanych razem w niepoważnie monumentalnym stylu. 



Powyżej: Wejście do parku; w "piernikowej" chatce po prawej mieści się sklep z pamiątkami; na dachach - motywy roślinne, w których tak lubował się Gaudi. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Konstrukcja mostu pozlepiana z kamieni i tamtejszej ziemi. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Zakręcone... Fot.: Monika Szostek

Właściwie trudno opisać Park Güell. To jedna z tych atrakcji, której kwintesencji nie oddadzą ani zdjęcia, ani słowa - najlepiej "poczuć" ją na własnej skórze...

Powyżej: Zwiedzający w parku. Fot.: Monika Szostek


Powyżej: Kolejny, tym razem palmowy motyw roślinny Gaudi'ego. Fot.: Monika Szostek


Z tego niemożliwego miejsca, jakim jest Park Güell, udaliśmy się samochodem na La Rambla - główną ulicę Barcelony. To prawda co piszą o "rzece ludzi" przelewającej się przez ten olbrzymi deptak. Tłumy przyciągają fantazyjnie zdobione, zabytkowe kamienice no i La Boqueria - słynny market Barcelony.

Powyżej: LA RAMBLA. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Główne wejście do La Boqueria od strony La Rambla. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Bogactwo owoców i warzyw. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Stoisko z jajami... i zainteresowana klientka. Fot.: Monika Szostek

Świeże owoce, ryby, kraby, jajka, owoce morza, wypieki - znaleźć tam można wszystko, pięknie wyeksponowane, w sam raz aby rzesze turystów mogły zatrzymać się przy straganach robiąc zdjęcia - no i kupować. Daliśmy się skusić na sałatki owocowe, świeżo wyciskane soki oraz lokalne pasteles (słodkie bułki) z prawdziwą, pełnowartościową czekoladą. Nie wiedzieć czemu nawet czekolada ma tutaj jakiś pełniejszy smak.


Powyżej: Komu mięsa, komu? Bo nie idę do domu... Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Raj słodyczy. Fot.: Monika Szostek

W Barcelonie było jednak za gorąco - mimo godziny 16.00 temperatura wciąż sięgala niemal 40 stopni. Spakowaliśmy więc manatki i pojechaliśmy już prosto do Sant Carles de la Rapita, by zacząć naszą 3-dniową wizytę u znajomych. Tym samym opuściliśmy nasz obszerny hotelowy taras, ulokowany w pierwszej linii nad złotą plażą. 

Powyżej: La Rambla słynie z ulicznych artystów, handlujących swoimi dziełami. Można tam napotkać karykaturzystów, malarzy, straganiarzy... I bryczki zaprzężone w konie, czemu nie. Zawsze coś się dzieje. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Słoneczny dzień w przypadkowym ujęciu. La Rambla, Barcelona. Fot.: Monika Szostek

Dla zainteresowanych: 

Park  Güell pełen jest nielegalnych handlarzy, sprzedających wszelkiego rodzaju bransoletki, naszyjniki, ozdoby, broszki, figurki, pierścionki, akcesoria do włosów, torebki, wodę w butelkach i chyba tysiąc innych rzeczy. Wszystko rozłożone jest na kocach, które - kiedy tylko policja zjawia się na horyzoncie - zwijane są w tobołki, a ich właściciele udają, że przechadzają się tylko z pakunkiem... Jedna z takich akcji trafiła się właśnie podczas naszego pobytu w parku - ze stoickim spokojem obserwowaliśmy masowe poruszenie... 

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

czwartek, 20 lutego 2014

Zakon buddyjski Sakya Tashi Ling - Katalonia 2013 - część 3

27 sierpnia 2012

Zakon Buddyjski Sakya Tashi Ling

Po pamiętnej wizycie w La Sagrada Familia, po krótkiej jeździe windą na jedną z wież kościoła i po długiej, pełnej architektonicznych niespodzianek wędrówce w dół, udaliśmy się z powrotem do hotelu, gdzie spędziliśmy przyjemne popołudnie na tarasie, nabierając trochę śródziemnomorskiej opalenizny. Taras nasz wychodzi na plażę - wystarczy przejść na drugą stronę ulicy, aby znaleźć się na gorącym piasku. Po krótkim spacerze odkryliśmy też jak ciepła jest woda w morzu opływającym Barcelonę - z przyjemnością ogrzaliśmy w niej stopy...

 

Powyżej: Widok na góry z zakonu Sakya Tashi Ling. Fot.: Monika Szostek

Teraz jednak przyszedł czas na inne atrakcje - jesteśmy w górach. Według hiszpańskich standardów to tylko pagórki (tak wczoraj Bogdanowi powiedział pan w hotelowej recepcji), ale dla nas tutejsze serpentyny mówią: "góry".

Powyżej: Hiszpańskie "pagórki" w okolicach Garraf. Fot.: Monika Szostek

Po półgodzinnej jeździe dotarliśmy do zakonu buddyjskiego Sakya Tashi Ling. Przez chwilę mieliśmy nadzieję, że nas w nim zamkną i nie będą chcieli wypuścić, ale chyba nic z tego. Sama warownia klasztoru - piękny zameczek zbudowany w iście hiszpańskim stylu - zamknięta jest na cztery spusty i broniona przez ogromną, kutą bramę.

Powyżej: Brama klasztoru. Fot.: Monika Szotek

Siedzimy więc w pobliskim parku, otoczeni przez wiszące na sznurkach chusty, podziwiając scenerię, fikuśny budynek z ołtarzem Buddy w środku oraz jedząc upolowane przez Bogdana jeżyny.

Ciągle jest 27 stopni w cieniu.

Powyżej: W parku przy zakonie. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Szczegół na ścianie w parku. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Sakya Tashi Ling - Zakon Buddyjski w Garraf. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Wieże klasztoru. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Szczegół nad bramą klasztoru. Fot.: Monika Szostek


Powyżej: Promenada - widok z naszego hotelowego tarasu.
 Fot.: Monika Szostek
Powyżej: Taras = relaks. Fot.: Monika Szostek

Dla zainteresowanych:

Hotel, w którym zatrzymaliśmy się podczas naszego pobytu w Katalonii to Aparthotel Solifemar.

Nie był to najtańszy hotel do wyboru (chociaż wciąż mieści się w skromnym budżecie podróżniczym), ale za to miał coś, czego zawsze szukamy: apartamenty z w pełni wyposażoną kuchnią, gdzie spokojnie można przygotować wszystkie swoje posiłki.

Mimo bliskości promenady i baru z karaoke na dole, nic nie przeszkadzało nam się wyspać, chociaż podejrzewam, że w miesiącach zimowych musi być tam bardzo wietrznie. Do naszego pokoju wchodziło się na trzecie piętro po schodach zewnętrznych - nie dla osób starszych lub mających problemy z poruszaniem się.

Powyżej: Schody prowadzące do apartamentów Solifemar. Fot.: Monika Szostek

Adres hotelu to:

Passeig Maritim 38-42
08860 Castelldefels

Hotel nie jest tak łatwo znaleźć, więc dobrze zaopatrzyć się w GPS lub naprawdę dobrą mapę. Zawsze też można dopytać się miejscowych - to dzięki nim udało nam się trafić (niestety nie dysponowaliśmy tymi poprzednimi).

Strona internetowa hotelu: www.solifemar.com

My swojej rezerwacji dokonaliśmy przez www.booking.com.

Przy hotelu dostępny jest darmowy parking.

Powodem, dla którego podczas dłuższych wakacji (powyżej 2-3 noclegów) staramy się zostawać w pokojach z wyposażoną kuchnią, jest - jak można się domyślić - oszczędność pieniędzy.

Naturalnie, nie ma nic przyjemniejszego niż relaks przy lokalnym cuisine, pałaszując przysmaki regionu. Ale codzienne wizyty w restauracjach - śniadania, obiady, kolacje - mogą okazać się po prostu drogie. Dlatego po przyjeździe robimy zakupy w lokalnym supermarkecie, np. w Mercadonie lub - jeśli tylko uda nam się je znaleźć - na lokalnych targach (tzw. mercados). Te ostatnie polecam szczególnie jeśli chodzi o owoce, warzywa i ryby - zawsze świeże i dużo smaczniejsze niż w supermarketach.

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com, email: adozkontakt@gmail.com. Angielska wersja blogu Wielki Marsz znajduje się tutaj: http://thegreatwalkblog.wordpress.com/
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

Popularne posty