Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zwiedzanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zwiedzanie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 28 kwietnia 2014

Kałamarnica nad jeziorem w Guadalest - Hiszpania 2014, część 9

12 marca 2014, środa

Guadalest

Dzisiaj dogoniła mnie praca - jak wiadomo, bez pracy nie ma kołaczy, a już na pewno nie ma zagranicznych wyjazdów w poszarpane wiatrami hiszpańskie góry. Dlatego do 14.30 tłumaczyłam i do Guadalest wyruszyliśmy dość późno. Na szczęście z Benidormu to przysłowiowy rzut beretem i nawet moje samopoczucie (obecnie dość kiepskie) nie przeszkodziło nam w wycieczce.


Powyżej: Jezioro w Guadalest - mieszkać z takim widokiem za oknem! Fot.: Monika Szostek

Przejechaliśmy przez Alteę, La Nucia i Polop. W pierwszej miejscowości minęliśmy granatowe morze i głazy ułożone wzdłuż plaży, o które obijały się fale, wychlapując wodę morską na chodnik. W La Nucia zaś widzieliśmy niekończące się plantacje pomarańczy - ciemnozielone drzewa uginają się tu teraz pod ciężarem  pomarańczowych kulek. Polop zaś to wioska złożona z beżowo-żółtych domów, położona na wzgórzu, z górującą nad nią dzwonnicą. Bardzo malownicza.

Skowyczącym Fiatem Pandą pojechaliśmy jednak ostro pod górę, aż dotarliśmy do Guadalest.

Powyżej: Skały w Guadalest. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Widok na jezioro z Guadalest, z ruin zamku. Zdjęcie zrobione podczas wycieczki w roku 2013. Fot.: Monika Szostek

Ruiny zamku Guadalest położone są na wysokiej, postrzępionej skale wyrastającej z doliny. Na zdjęciach wygląda to bardzo imponująco. Czego jednak nie widać na zdjęciach, to to, że ogromna skała z ruinami zamku to pestka w porównaniu z otaczającymi Guadalest szczytami, które są dziesięć razy większe...

Do zamku wchodzi się po schodkach i uliczkach, wyłożonych brukiem. Wstęp do samych ruin oraz zabytkowego muzeum, na które został przerobiony średniowieczny dom tutejszej arystokracji, jest płatny. Odwiedziliśmy te atrakcje w zeszłym roku, więc teraz już je ominiemy. Dodam jednak, że naprawdę warto zwiedzić te rzeczy przynajmniej raz - panorama gór jest niesamowita, a muzeum nie tylko ciekawe, ale też spore - dlatego lepiej tu przyjechać na cały dzień.

 Powyżej: Jeden ze sklepów z pamiątkami w Guadalest. Fot.: Monika Szostek

 
Powyżej: Pomarańczowy sezon - kupiliśmy, oczywiście! Fot.: Monika Szostek

 Powyżej: Stragan z miejscowymi specjałami z Guadalest i tamtejszego regionu. Fot.: Monika Szostek

W Guadalest zwróciliśmy uwagę jeszcze na dwa muzea: Muzeum Miniatur, które jakoś nas nie pociąga, a także 'Casa Tipica' - typowy dawny dom z tych okolic, ukazujący dawne życie w tych rejonach, urządzony tradycyjnie. Wstęp jest wolny, ale nie należy dać się zwieść - trzeba zostawić małe "co łaska" przy wyjściu.

Guadalest to także lazurowe jezioro, rozciągające się między górami. Jego kolor jest tak intensywnie turkusowy, że aż trochę sztuczny; trudno uwierzyć, że natura sama nadała mu taką barwę. Widok jednak jest nieziemski - już samo to sprawia, że wycieczka tutaj to konieczność dla każdego, kto zwiedza Costa Blanca.

Trochę zmarzliśmy jednak od tego podziwiania, chodzenia, fotografowania i kręcenia się to tu, to tam, więc z przyjemnością weszliśmy do jednego z tutejszych lokali. Mając ochotę na coś, czego zwykle nie jadamy, Bogdan zamówił kanapkę z calamares, a ja - Sepia a la Plancha, czyli grillowaną kałamarnicę. Kanapka była pyszna, kałamarnica dziwna, ale zjadliwa i dość sycąca. Teraz czas ruszać dalej.

Powyżej: Kałamarnica. Fot.: Monika Szostek


Dla zainteresowanych: 

W Guadalest, zaraz przy wejściu na zamek, znajdują się dwa parkingi - ceny za parking zaczynają się już od 2 Euro. Warto też pamiętać, że w drodze na górę trzeba pokonać sporo schodów - dla osób z ograniczonymi zdolnościami ruchowymi wdrapanie się na górę może prezentować nieco trudności. 

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

sobota, 12 kwietnia 2014

Co oczy widziały w Walencji - Hiszpania 2014, część 2

9 marca 2014

Benidorm

Dzisiaj byliśmy w Walencji. Od Benidormu to ok. 130 km, więc trochę nam zajęło dotarcie do miasta. Na miejscu okazało się, że odbywa się właśnie Festival de Fallas - "fallas" to nic innego jak odpowiednik polskich kapiszonów, rzucanych pod nogi nawet przez dzieci. Ulice były pozamykane, o parking było trudno, bez porządnej mapy trochę zboczyliśmy z kursu i w ogóle ciężko się jechało. Na spotkanie ze znajomymi spóźniliśmy się ponad godzinę.

 Powyżej: Fontanna na Plaza de la Virgen, Walencja. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Poster reklamujący Fallas 2014. Fot.: Monika Szostek

Zwiedzanie za to było ciekawe - zeszliśmy pieszo najważniejsze ulice Starego Miasta, podziwiając katedrę (niestety, tylko z zewnątrz, ponieważ była akurat zamknięta), architekturę i fontanny i starając się omijać tłumy wyległe na ulice.

 Powyżej: W Walencji (Stare Miasto). Fot.: Monika Szostek


 Powyżej: W oknach Walencji. Fot.: Monika Szostek

Trafiliśmy też na ogromną figurę, którą właśnie składano za pomocą dwóch panów i dźwigu. W Alicante te figury zwane są "hogueras". Ich budowa trwa cały rok, a zrobione są z wosku i papier mache - przynajmniej według naszego przewodnika. Kolorowe, wysokie na kilka pięter, rozlokowane w różnych częściach miasta, hogueras ulegną... spaleniu. Z tego powodu liście pobliskich palm związano do góry, aby nie zajęły się ogniem.

Powyżej: Hoguera, którą widzieliśmy w Walencji - postacie tak wysokie, jak otaczające je kamienice. Fot.: Monika Szostek

Wkrótce dotarliśmy do opustoszałego już Plaza de Ajuntamiento, gdzie minęła nas niewielka orkiestra przygrywająca przechodniom, a stamtąd udaliśmy się w kierunku Plaza de Torros i budynku dworca.

Szukając miejsca w restauracjach, trafiliśmy do stołówki przy tymże dworcu. Prawdopodobnie był to najgorszy lokal w mieście, ale przynajmniej miał stolik z 4 krzesłami - coś, czego było nam potrzeba po długim spacerze. A na porcje jedzenia nie można było narzekać, bo były spore... Mój ryż z krewetkami musiał ważyć kilogram... aczkolwiek zawierał w sobie dokładnie trzy krewetki...

Powyżej: Ogromna porcja jedzenia - może dlatego ten lokal był pełen miejscowych... Fot.: Monika Szostek

O mnie:  



Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com, email: adozkontakt@gmail.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

poniedziałek, 3 marca 2014

Prospekt Swobody i Piwo Lwowskie - Ukraina 2012 - część 2

9 marca 2012

Lwów

Krótko po przyjeździe do Lwowa udaliśmy się do centrum miasta. Naczytałam się trochę o operze lwowskiej, więc tam właśnie udaliśmy się w pierwszej kolejności. Problemem była jednak droga wiodąca do celu. Wyłożona jest ona częściowo skorodowanym asfaltem, a dalej brukiem, który - pomyśleć można - pamiętałby chyba czasy rzymskie, gdyby nie to, że rzymskie drogi z czasów imperium są teraz w lepszym stanie. Z powodu dziur oboje baliśmy się o nieszczęsne zawieszenie Laguny - i słusznie. Po przejeździe przez tory z prędkością 1 km/h rąbnęło o szynę tak, że aż podskoczyliśmy. Plusem sytuacji jest to, że Bogdan nie naprawiał zawieszenia przed przyjazdem na dawne "Kresy Wschodnie". Nie warto...

Powyżej: Fasada dawnego Teatru Wielkiego Opery i Baletu - wieczorową porą. Fot.: Monika Szostek

Drugim naszym problemem był brak wejścia do teatru. W końcu jednak z lekka podpity portier strzegący tylnego wejścia poinformował nas, że spektaklu nie ma, że w ogóle nikogo nie ma, a przedstawienie będzie jutro. On swoje, my swoje, ale jakoś się zrozumieliśmy. Na tym polega piękno języków słowiańskich. Wiemy nawet, że jutrzejsze przedstawienie nosi tytuł "Lilije".

Fasada dawnego Teatru Wielkiego Opery i Baletu (zdecydowanie lepiej to brzmi niż obecna nazwa: "Państwowy Akademicki Teatr Opery i Baletu im. Sołomiji Kruszelniczej" - kto by to wszystko spamiętał...?) jest przepiękna. Autor naszego przewodnika po Lwowie ma rację: budynek tutejszego teatru spokojnie może konkurować z budynkiem teatru im. J. Słowackiego w Krakowie.

Powyżej: Przypadkowe ujęcie - budynek lwowskiego teatru trochę z boku... Fot.: Monika Szostek

Jako że rozrywki teatralne pozostały dzisiaj poza naszym zasięgiem, przespacerowaliśmy się po tzw. Prospekcie Swobody, po czym - ze względu na pogodę - poturlaliśmy się z powrotem do hotelu, przy okazji torturując biedną Lagunę jeszcze bardziej.

Powyżej: Widok na Prospekt Swobody - w oddali widać kopułę teatru. Fot.: Monika Szostek

Tu zjedliśmy całkiem dobry obiad, zakrapiany pysznym ukraińskim piwem oraz - w przypadku Bogdana - koniakiem. Ukraińska kuchnia jest chyba dość ciężka - moja z pozoru niewinna potrawa, figurująca w karcie jako "Sałatka Ukraińska", składała się z ozoru, wędliny, pieczarek i jajek gotowanych na twardo, doprawionych pietruszką i solidną porcją czegoś, co chyba było majonezem. Na talerzu, który mi przyniesiono spoczywała raczej niepozornie  wyglądająca kupka jedzenia. Wydawało się, że mało, ale po zjedzeniu połowy - mimo, że dobre było - miałam dość! Bogdan zaś kończył moją porcję i wcale nie narzekał. Ogólna ocena potraw wypada więc bardzo dobrze.

Powyżej: Piwo Lwowskie. Polecamy! Fot.: Monika Szostek

Dla zainteresowanych:

Wielki Marsz ma już swoją stronę Facebook: https://www.facebook.com/WielkiMarszBlog. Dołącz da nas na Facebooku! 

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

niedziela, 2 marca 2014

Zielono na granicy, czyli w podróży na Ukrainę - Lwów 2012 - część 1

9 marca 2012, piątek

Lwów

Rozpoczęliśmy dziś nasz weekend we Lwowie. Podróż z Częstochowy była troszkę męcząca, ale przeżyliśmy gorsze... Do granicy Polski, a co za tym idzie - UE dobiliśmy naszą niebieską Laguną około godziny 14.00. Najpierw ustawiliśmy się w niewłaściwej kolejce, gdzie czekali obywatele spoza Unii, ci, którzy mieli coś do oclenia no i tacy jak my, co pomylili sobie kolejki i utknęli.

Powyżej: Granica ukraińsko-polska (od strony ukraińskiej). Fot.: Monika Szostek

Zorientowawszy się, że gdzie indziej kolejki nie ma prawie wcale, Bogdan wjechał na wysoki krawężnik, przejechał po trawie między dwoma drzewkami i wylądowaliśmy na spotkaniu z celnikami.

Tam też nie było łatwo. Okazało się, że nie mamy tzw. "zielonej karty", która uprawniałaby nas do wjazdu samochodem na teren Ukrainy. Po pewnych pertraktacjach Bogdan przekupił celnika dwudziestoma "zielonymi" (dolary amerykańskie wciąż cieszą się tu popularnością) i w końcu pognaliśmy dalej co sił w naszym Renault, trasą E40.

Ciekawa to była droga. Na pierwszy rzut oka widać tu kontrast między bogatymi i biednymi, praktycznie eliminujący istnienie klasy średniej. Ci, którzy mają pieniądze (możliwe, że celnicy...) budują domy o rozmiarach średniej szkoły. Ci, którym pieniędzy brak, żyją w drewnianych chałupkach, nadgryzionych zębem czasu, a posklejanych jak domki z zapałek.

Z rzadka tylko widać było samochód zaparkowany przy domu - minęło nas kilkanaście nowszych, zachodnich aut, kilka ciężarówek i parę ciekawostek techniki czterokołowej, których miejsce jest już w muzeum motoryzacji.

Do hotelu łatwo było trafić i tu czekała nas miła niespodzianka: jest czysto miło, utrzymany jest wysoki standard. No i mamy gorącą wodę przez całą dobę, co podobno na Ukrainie jest luksusem (przynajmniej wg naszego przewodnika).

Dla zainteresowanych:

Nie mam pojęcia jak nazywał się nasz lwowski hotel; nie pamiętam też adresu. Zachowałam co prawda pamiątkowy rachunek, ale wszystko pisane jest cyrylicą - pochodzę z pokolenia 1984, które w szkole nie miało już rosyjskiego, tylko niemiecki i angielski; stąd moje zaległości. Gdyby jednak ktoś był zainteresowany i potrafił odszyfrować język ukraiński, mogę przesłać skan...

Wielki Marsz można znaleźć również na Facebook'u: https://www.facebook.com/WielkiMarszBlog

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

piątek, 28 lutego 2014

Amfiteatr w Tarragonie - Katalonia 2012 - część 8

31.08.2014

Tarragona

Dzisiaj rano udaliśmy się do Tarragony - ok. 90 km na północ od St Carles. Tutejsze autostrady tworzą doskonałą sieć komunikacyjną, więc prawie nie zauważyliśmy odległości. Droga do Tarragony była piękna  - rozciągające się przed nami pasmo gór towarzyszyło nam przez spory kawałek podróży - no i na pewno zapadnie w pamięć. 


Powyżej: Amfiteatr w Tarragonie. Fot.: Monika Szostek

Pierwszą atrakcją Tarragony była plaża - długa i piaszczysta, morze zaś jest tu niemal granatowe, skąpane w słońcu. Nie mogliśmy odmówić sobie krótkiej kąpieli.

Powyżej: Plaża w Tarragonie. Fot.: Monika Szostek

Drugą atrakcją jest rzymski amfiteatr - to tutaj siedzimy teraz, wpatrzeni w ślady rzymskiej świetności, pod rozłożystym drzewem zapewniającym błogi cień. Trybuny zachowały się tu w dość dobrym stanie, a przez główny łuk dojrzeć można czubki palm. W oddali na falach unoszą się ogromne kontenerowce - jakby zawieszone w niebieskiej próżni.


Powyżej: Wewnątrz amfiteatru, pod łukiem, którym - jak zakładam - wychodzili na arenę gladiatorzy. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Tablica informacyjna - tekst po katalońsku, hiszpańsku i angielsku. Fot.: Monika Szostek

Chłoniemy atmosferę dawnego amfiteatru, tak, ale szum miasta dochodzący z góry zachęca nas do dalszego zwiedzania.

No i zaczynają nas obłazić mrówki... Czas ruszać dalej.

Powyżej: Dla każdego trochę historii, także dla dzieci! Fot.: Monika Szostek

O mnie:  



Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

środa, 26 lutego 2014

Park Güell: w niepoważnie monumentalnym stylu - Katalonia 2012 - część 6

30.08.2014

Sant Carles de la Rapita

Wczoraj po raz kolejny udaliśmy się do Barcelony - nasza fascynacja tym wyjątkowym miastem wydaje się nie mieć końca. Pierwszym obiektem naszego zainteresowania okazał się Park Güell - dzieło Gaudi'ego i jego pomocników. Miejsce to mieści w sobie architektoniczną krzyżówkę domka z piernika, tolkienowskiej Morii z "Władcy Pierścieni" oraz dziecinnej fantazji. Zwiedziliśmy większość obecnych tam kamiennych tworów - od mostu zbudowanego z kamieni i parkowej ziemi, po salę kolumn nie tyle zbudowanych, co poskładanych razem w niepoważnie monumentalnym stylu. 



Powyżej: Wejście do parku; w "piernikowej" chatce po prawej mieści się sklep z pamiątkami; na dachach - motywy roślinne, w których tak lubował się Gaudi. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Konstrukcja mostu pozlepiana z kamieni i tamtejszej ziemi. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Zakręcone... Fot.: Monika Szostek

Właściwie trudno opisać Park Güell. To jedna z tych atrakcji, której kwintesencji nie oddadzą ani zdjęcia, ani słowa - najlepiej "poczuć" ją na własnej skórze...

Powyżej: Zwiedzający w parku. Fot.: Monika Szostek


Powyżej: Kolejny, tym razem palmowy motyw roślinny Gaudi'ego. Fot.: Monika Szostek


Z tego niemożliwego miejsca, jakim jest Park Güell, udaliśmy się samochodem na La Rambla - główną ulicę Barcelony. To prawda co piszą o "rzece ludzi" przelewającej się przez ten olbrzymi deptak. Tłumy przyciągają fantazyjnie zdobione, zabytkowe kamienice no i La Boqueria - słynny market Barcelony.

Powyżej: LA RAMBLA. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Główne wejście do La Boqueria od strony La Rambla. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Bogactwo owoców i warzyw. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Stoisko z jajami... i zainteresowana klientka. Fot.: Monika Szostek

Świeże owoce, ryby, kraby, jajka, owoce morza, wypieki - znaleźć tam można wszystko, pięknie wyeksponowane, w sam raz aby rzesze turystów mogły zatrzymać się przy straganach robiąc zdjęcia - no i kupować. Daliśmy się skusić na sałatki owocowe, świeżo wyciskane soki oraz lokalne pasteles (słodkie bułki) z prawdziwą, pełnowartościową czekoladą. Nie wiedzieć czemu nawet czekolada ma tutaj jakiś pełniejszy smak.


Powyżej: Komu mięsa, komu? Bo nie idę do domu... Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Raj słodyczy. Fot.: Monika Szostek

W Barcelonie było jednak za gorąco - mimo godziny 16.00 temperatura wciąż sięgala niemal 40 stopni. Spakowaliśmy więc manatki i pojechaliśmy już prosto do Sant Carles de la Rapita, by zacząć naszą 3-dniową wizytę u znajomych. Tym samym opuściliśmy nasz obszerny hotelowy taras, ulokowany w pierwszej linii nad złotą plażą. 

Powyżej: La Rambla słynie z ulicznych artystów, handlujących swoimi dziełami. Można tam napotkać karykaturzystów, malarzy, straganiarzy... I bryczki zaprzężone w konie, czemu nie. Zawsze coś się dzieje. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Słoneczny dzień w przypadkowym ujęciu. La Rambla, Barcelona. Fot.: Monika Szostek

Dla zainteresowanych: 

Park  Güell pełen jest nielegalnych handlarzy, sprzedających wszelkiego rodzaju bransoletki, naszyjniki, ozdoby, broszki, figurki, pierścionki, akcesoria do włosów, torebki, wodę w butelkach i chyba tysiąc innych rzeczy. Wszystko rozłożone jest na kocach, które - kiedy tylko policja zjawia się na horyzoncie - zwijane są w tobołki, a ich właściciele udają, że przechadzają się tylko z pakunkiem... Jedna z takich akcji trafiła się właśnie podczas naszego pobytu w parku - ze stoickim spokojem obserwowaliśmy masowe poruszenie... 

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

niedziela, 23 lutego 2014

W Sitges patrz w górę - Katalonia - część 4

28 sierpnia 2012

Castelldefels

Sitges i Montserrat. Dwa miejsca w okolicach Barcelony, które zasługują na szczególną uwagę. Do Sitges wybraliśmy się wczoraj. Z klasztoru buddyjskiego przyjechaliśmy wcześnie - tak aby wykąpać się w morzu i zbudować słońce z piasku. Trochę nasz przypaliło - nasze plecy nabrały różowego koloru krewetkowego koktajlu. Tacy to właśnie - podsmażeni słońcem - pojechaliśmy późnym popołudniem do Sitges.


Powyżej: Kościół na skale w Sitges. Fot.: Monika Szostek 
Powyżej: Wieża kościoła wystająca zza muru - widok z tylnej ulicy. Fot.: Monika Szostek


Sama droga, wijąca się serpentyną wzdłuż wybrzeża, warta była wycieczki. Poszarpane, skaliste szczyty, fale rozbijające się pieniście o brzeg, stare domki i nowoczesne wille, nawet fabryki wyglądające jak z powieści Philipa K. Dick'a - wszystko to sprawia, że przeciętny zjadacz chleba odnosi wrażenie jakby ktoś - czy raczej cały kraj Hiszpanii - walił go po głowie czymś pięknym. Jeden zakręt - bach! - malowniczy krajobraz: morze, żaglówki i niebieskie niebo; drugi zakręt - bach! - potargane wodą i wiatrem skały, poprzetykane zielonym bogactwem tutejszej flory; trzeci zakręt - bach! - średniowieczny kościółek, niczym z hiszpańskiej wersji o Jasiu i Małgosi, innymi słowy - jak z baśni. I tak dalej - aż w końcu dojeżdża się do Sitges.


 Powyżej: Budynki fabryki wśród gór, w drodze z Sitges. Fot.: Monika Szostek

Sitges to małe nadmorskie miasteczko z wąskimi uliczkami, tłumami, które na nie wylegają oraz niepowtarzalną atmosferą. Najlepszą i zarazem najpiękniejszą częścią Sitges wydała nam się plaża i biegnąca wzdłuż niej promenada. To tu znajdujemy piękne bloki - hotele i domy mieszkalne, ozdobione tarasami, roślinnością i malowanymi doniczkami.


Powyżej: Ulica biegnąca wzdłuż promenady w Sitges - po lewej widać liczne bary i restauracje, zaś na jej końcu - kościół na skale. Fot.: Monika Szostek



Powyżej: Bloki wyrosłe wzdłuż promenady w Sitges - każdy miał w sobie jakiś oryginalny szczegół. Fot.: Monika Szostek

W ogóle Sitges wydaje się mieć osobną sferę - przez fakt, że uliczki są wąskie, trzeba wysoko podnosić głowę, aby dojrzeć to, co się w górze kryje. A kryje się sporo - a to kuty w żelazie balkon, a to fantazyjnie malowana okiennica, to zaś mozaikowa wieża lub dachówką zdobione wypustki.

Powyżej: Uliczka w Sitges. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Doniczki na balkonach w Sitges. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: "Kafelkowe" nazwy ulicy - Ulica Świętego Sebastiana po hiszpańsku (górna) i katalońsku (dolna). Fot.: Monika Szostek

Powyżej: 5th Avenue w Sitges - prosto z Nowego Jorku... Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Ostatnie piętra w centrum Sitges. Fot.: Monika Szostek

 Byliśmy oczarowani też ogromnymi palmami, szeroką plażą i ogromnym kościołem, zbudowanym na skale, o którą regularnie i konsekwentnie biją morskie fale. Stąd skała ta ma wygląd sera po mysich odwiedzinach - woda wgryza się w kamień skutecznie. Miał rację jeden z antycznych filozofów (Horacy bodajże) mówiąc: "Gutta cavat lapidem non vi, sed saepe cadendo." ("Kropla drąży kamień nie siłą, lecz gęstym spadaniem.")



Kościoła broni też syrena, gestem zatrzymując tych, którzy być może nie powinni wchodzić dalej. Jako że gest ten nie był na pewno skierowany ani do nas, ani do pozostałych, tłumnie przybyłych turystów, przybiłam syrenie piątkę i poszliśmy zwiedzać. Warto jechać do Sitges, oj warto.

Powyżej: Krzywa palma w Sitges. Fot.: Monika Szostek

Fot.: Dom w Sitges. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Wieża zegara pokryta jest mozaiką. Fot.: Monika Szostek

Fot.: Sklep rybny w Sitges - założony w 1985 roku. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Wszystko co owocowe. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Fragment kamienicy. Fot.: Monika Szostek

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

Popularne posty