Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kolejka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kolejka. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 2 marca 2014

Zielono na granicy, czyli w podróży na Ukrainę - Lwów 2012 - część 1

9 marca 2012, piątek

Lwów

Rozpoczęliśmy dziś nasz weekend we Lwowie. Podróż z Częstochowy była troszkę męcząca, ale przeżyliśmy gorsze... Do granicy Polski, a co za tym idzie - UE dobiliśmy naszą niebieską Laguną około godziny 14.00. Najpierw ustawiliśmy się w niewłaściwej kolejce, gdzie czekali obywatele spoza Unii, ci, którzy mieli coś do oclenia no i tacy jak my, co pomylili sobie kolejki i utknęli.

Powyżej: Granica ukraińsko-polska (od strony ukraińskiej). Fot.: Monika Szostek

Zorientowawszy się, że gdzie indziej kolejki nie ma prawie wcale, Bogdan wjechał na wysoki krawężnik, przejechał po trawie między dwoma drzewkami i wylądowaliśmy na spotkaniu z celnikami.

Tam też nie było łatwo. Okazało się, że nie mamy tzw. "zielonej karty", która uprawniałaby nas do wjazdu samochodem na teren Ukrainy. Po pewnych pertraktacjach Bogdan przekupił celnika dwudziestoma "zielonymi" (dolary amerykańskie wciąż cieszą się tu popularnością) i w końcu pognaliśmy dalej co sił w naszym Renault, trasą E40.

Ciekawa to była droga. Na pierwszy rzut oka widać tu kontrast między bogatymi i biednymi, praktycznie eliminujący istnienie klasy średniej. Ci, którzy mają pieniądze (możliwe, że celnicy...) budują domy o rozmiarach średniej szkoły. Ci, którym pieniędzy brak, żyją w drewnianych chałupkach, nadgryzionych zębem czasu, a posklejanych jak domki z zapałek.

Z rzadka tylko widać było samochód zaparkowany przy domu - minęło nas kilkanaście nowszych, zachodnich aut, kilka ciężarówek i parę ciekawostek techniki czterokołowej, których miejsce jest już w muzeum motoryzacji.

Do hotelu łatwo było trafić i tu czekała nas miła niespodzianka: jest czysto miło, utrzymany jest wysoki standard. No i mamy gorącą wodę przez całą dobę, co podobno na Ukrainie jest luksusem (przynajmniej wg naszego przewodnika).

Dla zainteresowanych:

Nie mam pojęcia jak nazywał się nasz lwowski hotel; nie pamiętam też adresu. Zachowałam co prawda pamiątkowy rachunek, ale wszystko pisane jest cyrylicą - pochodzę z pokolenia 1984, które w szkole nie miało już rosyjskiego, tylko niemiecki i angielski; stąd moje zaległości. Gdyby jednak ktoś był zainteresowany i potrafił odszyfrować język ukraiński, mogę przesłać skan...

Wielki Marsz można znaleźć również na Facebook'u: https://www.facebook.com/WielkiMarszBlog

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

wtorek, 18 lutego 2014

Szczęki opadają, czyli dlaczego czasem warto stać w kolejce - Katalonia 2012 - część 1

26 sierpnia 2012, niedziela

Barcelona

Właśnie opadły nam szczęki... ze zdziwienia, z zachwytu. Znowu. Ale od początku. Wczoraj przyjechaliśmy do Hiszpanii - nasz pierwszy raz w Katalonii. Wylądowaliśmy w parnej i dusznej Gironie po bezproblemowym locie z Krakowa. Tu przywitał nas zachód słońca nad górami - trudno o milsze przyjęcie. Odebraliśmy bagaże i samochód (Bogdan oczarował panią w okienku i szczęściem dostaliśmy nowiutkiego Peugeota 208), i wystrzeliliśmy jak z procy w kierunku Barcelony i Castelldefels, gdzie znajduje się nasz hotel.


Powyżej: La Sagrada Familia, Fot.: Monika Szostek

Szczerze mówiąc, trochę pobłądziliśmy - było ciemno i odnotowaliśmy brak kierunkowskazów do naszej docelowej miejscowości. Gdyby nie to, że było późno i byliśmy zmęczeni naszą całodzienną podróżą, wcale by nas to nie zmartwiło. Bo zabłądziliśmy - czy raczej zboczyliśmy nieco z kursu - w Barcelonie.

Powyżej: Jazda z lotniska w kierunku Barcelony. Fot.: Monika Szostek


To tu po raz pierwszy "opadły nam szczęki". Wszystko w tym mieście jest niesamowite: infrastruktura, w tym tunele i pięciopasmówki biegnące przez centrum miasta, budynki - od tych zabytkowych po nowoczesne stwory jak z innej planety, no i ludzie - bardzo przyjaźni, kiedy się ich pyta o drogę...

Powyżej: W drodze do La Sagrada Familia. Fot: Monika Szostek
Nic dziwnego, że dzisiaj już jesteśmy tu z powrotem. Pierwszym punktem naszego zwiedzania jest La Sagrada Familia. Myślę, że powiedziano o tym budynku już wszystko: że jest piękny, że niedokończony, że niesamowity... Nas ujęło najbardziej to, że zwala z nóg.

Dosłownie.

Powyżej: Wieże kościoła od strony Fasady Męki Pańskiej. Fot.: Monika Szostek

Chyba nic w nim nie jest proste - żadna kolumna, żadna wieża nie wydaje się stać na tym samym poziomie. A gdy się ustawi przed głównym wejściem tej wyjątkowej świątyni i spojrzy w gorę, świat zaczyna przechylać się do tyłu, a patrzący razem z nim. Można wylądować na plecach...

Powyżej: Krótkie ujęcie video wież La Sagrada Familia. Niestety, żaden film nie odzwierciedli uczucia, którego doznaje się "na żywo" patrząc w górę. Fot.: Monika Szostek

Ale dopiero w środku ostatecznie "szczęka opada". Wnętrze La Sagrada Familia, stylizowane przez Gaudi'ego na palmowy gaj, przypomina siedziby elfów. Jest jasne i tajemnicze zarazem, proste i pełne skomplikowanych szczegółów. I zdecydowanie warte 45-minutowego czekania w kolejce!

Powyżej: Sklepienie i "palmowe" kolumny w La Sagrada Familia. Fot.: Monika Szostek
Powyżej: "Gwiezdne" sklepienie. Fot.: Monika Szostek
Powyżej: W połowie kolejki. Wyglądała ona na początku dość zniechęcająco... Ale dzięki niej mieliśmy okazję obejrzeć sobie dokładnie La Sagrada Familia z zewnątrz - a jest na co popatrzeć i to z każdej strony! Fot.: Monika Szostek

Dla zainteresowanych:

Podczas naszego pobytu w Katalonii w 2012 wypożyczyliśmy auto w firmie GOLDCAR - jest to spora organizacja, działająca chyba w większości hiszpańskich miast/lotnisk. Auto zabukowaliśmy wcześniej, ale w zasadzie można spokojnie wysiąść z samolotu i udać się do wybranego stoiska wypożyczalni (zwykle jest ich kilka w terminalu), gdzie można wybrać sobie najlepszą ofertę. Tak zrobiliśmy podczas naszych ostatnich wakacji - i to w sezonie.

Warto jednak pamiętać, że większość wypożyczalni samochodów wymaga karty kredytowej. 

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
Zapraszam we wspólną podróż! :)

Popularne posty