Pokazywanie postów oznaczonych etykietą brama. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą brama. Pokaż wszystkie posty

środa, 5 marca 2014

Black Sabbath na winylu - Ukraina - część 3

10 marca 2012, sobota

Lwów

W roku 2009 zauroczył mnie Paryż. Bo jest pięknym miastem, bo jest pełen historii, bo jest tam mnóstwo przestrzeni, bo każda budowla zdaje się tam być wyjątkowa. Lwów kochają wszyscy po prostu za to, że jest Lwowem.

Powyżej: Targ z obrazami we Lwowie. Fot.: Monika Szostek

Lwów jest stary. Lwów jest zaniedbany. Lwów jest zrujnowany. Taki być może jawi się przybyszowi z Europy Zachodniej, który być może zadziera trochę nosa, bo w jego kraju nie ma przecież wiaduktów chwiejących się na lekkiej bryzie (przez taki przeprawialiśmy się dzisiaj w drodze na równie chwiejący się tramwaj, który w sumie pod względem chybotania się na torach nie różni się tak bardzo od starego częstochowskiego).

A jednak Lwów jest piękny. Przekonaliśmy się o tym jak tylko wysiedliśmy w centrum. Przystanek znajdował się w okolicach ulic Teatralnej i Krakowskiej. To tam znaleźliśmy Teatr Lalek i targ z obrazami, biżuterią, pamiątkami i tysiącem innych rzeczy.

Po krótkiej wizycie wśród kolorowych płócien, złoconych ram i kubków z obrazkami Lwowa udaliśmy się do teatru. Tym razem w kasie zastaliśmy bardzo miłą panią, do której próbowaliśmy mówić po ichszemu. Oszczędziła nam jednak kłopotu, mówiąc z lekkim akcentem:

- Można po polsku.

Kupiliśmy dwa bilety na balet i udaliśmy się na miasto.

Powyżej: Teatr we Lwowie. Fot.: Monika Szostek

Zaczęliśmy od wędrówki Prospektem Swobody, gdzie dzieciaki jeździły w małych samochodzikach po całym chodniku, po raz pierwszy zapewne odnajdując się w roli kierowców. Sprzedawano też balony i lizaki, a teatr prezentował w świetle dnia całą wspaniałość swojej zabytkowej fasady.

Już po kilku minutach dotarliśmy do pomnika, a właściwie kolumny naszego wspólnego wieszcza, pana Adama Mickiewicza. Pan ten zrobił karierę międzynarodową jako główna postać literatury w Polsce, na Ukrainie, znają go też na Litwie, oczywiście... A tutaj, we Lwowie, nad panem Mickiewiczem pochyla się postać anioła. Może on sprawił (kto wie?), że pomnik przetrwał wojny nietknięty.

Powyżej: Pomnik wieszcza we Lwowie. Fot.: Monika Szostek

Po złożeniu wizyty twórcy "Pana Tadeusza" odwiedziliśmy dawnego króla, Karola Danyłę, który ze swego konia , dodatkowo stojącego na wysokim piedestale, ogląda przechodniów na Placu Halickim.

 Powyżej: Pomnik króla Karola Danyły. Fot.: Monika Szostek
Powyżej: Plac Halicki. Fot.: Monika Szostek

Stamtąd udaliśmy się w stronę Bramy Gliniańskiej, Wydawało się jednak, że to budynki paradują nad nami - każdy wyjątkowy, rzeźbiony, przez geniusz ukształtowane dzieło architektury. Po drodze przygrywali nam grajkowie: był facet, który bębnił w puszki, byli skrzypkowie i uliczni gitarzyści.

Powyżej: Lwowska kamienica. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Brama Gliniańska. Fot.: Monika Szostek

W drodze trochę zboczyliśmy z celu i znaleźliśmy się na rynku - w sam raz, żeby skosztować gorącego wina.

Powyżej: Stary tramwaj na rynku; napis na wagonie głosi: "Stare Miasto". Fot.: Monika Szostek

Kilka kroków za Bramą Gliniańską znaleźliśmy targ starych książek, monet i płyt winylowych. Ze wszystkich miejsc, które odwiedziłam do tej pory Lwów jest jedynym, gdzie można za jednym zamachem kupić Black Sabbath na winylu, polski przekład Szekspira z początku XXw. i wojenne pamiątki pomieszane z monetami, a wszystko to na świeżym powietrzu i w towarzystwie pięknego, szarego kota.

Kot chyba nie był na sprzedaż.

Powyżej: Ulica Krakowska. Fot.: Monika Szostek

O mnie:  



Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com.
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

czwartek, 20 lutego 2014

Zakon buddyjski Sakya Tashi Ling - Katalonia 2013 - część 3

27 sierpnia 2012

Zakon Buddyjski Sakya Tashi Ling

Po pamiętnej wizycie w La Sagrada Familia, po krótkiej jeździe windą na jedną z wież kościoła i po długiej, pełnej architektonicznych niespodzianek wędrówce w dół, udaliśmy się z powrotem do hotelu, gdzie spędziliśmy przyjemne popołudnie na tarasie, nabierając trochę śródziemnomorskiej opalenizny. Taras nasz wychodzi na plażę - wystarczy przejść na drugą stronę ulicy, aby znaleźć się na gorącym piasku. Po krótkim spacerze odkryliśmy też jak ciepła jest woda w morzu opływającym Barcelonę - z przyjemnością ogrzaliśmy w niej stopy...

 

Powyżej: Widok na góry z zakonu Sakya Tashi Ling. Fot.: Monika Szostek

Teraz jednak przyszedł czas na inne atrakcje - jesteśmy w górach. Według hiszpańskich standardów to tylko pagórki (tak wczoraj Bogdanowi powiedział pan w hotelowej recepcji), ale dla nas tutejsze serpentyny mówią: "góry".

Powyżej: Hiszpańskie "pagórki" w okolicach Garraf. Fot.: Monika Szostek

Po półgodzinnej jeździe dotarliśmy do zakonu buddyjskiego Sakya Tashi Ling. Przez chwilę mieliśmy nadzieję, że nas w nim zamkną i nie będą chcieli wypuścić, ale chyba nic z tego. Sama warownia klasztoru - piękny zameczek zbudowany w iście hiszpańskim stylu - zamknięta jest na cztery spusty i broniona przez ogromną, kutą bramę.

Powyżej: Brama klasztoru. Fot.: Monika Szotek

Siedzimy więc w pobliskim parku, otoczeni przez wiszące na sznurkach chusty, podziwiając scenerię, fikuśny budynek z ołtarzem Buddy w środku oraz jedząc upolowane przez Bogdana jeżyny.

Ciągle jest 27 stopni w cieniu.

Powyżej: W parku przy zakonie. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Szczegół na ścianie w parku. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Sakya Tashi Ling - Zakon Buddyjski w Garraf. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Wieże klasztoru. Fot.: Monika Szostek

Powyżej: Szczegół nad bramą klasztoru. Fot.: Monika Szostek


Powyżej: Promenada - widok z naszego hotelowego tarasu.
 Fot.: Monika Szostek
Powyżej: Taras = relaks. Fot.: Monika Szostek

Dla zainteresowanych:

Hotel, w którym zatrzymaliśmy się podczas naszego pobytu w Katalonii to Aparthotel Solifemar.

Nie był to najtańszy hotel do wyboru (chociaż wciąż mieści się w skromnym budżecie podróżniczym), ale za to miał coś, czego zawsze szukamy: apartamenty z w pełni wyposażoną kuchnią, gdzie spokojnie można przygotować wszystkie swoje posiłki.

Mimo bliskości promenady i baru z karaoke na dole, nic nie przeszkadzało nam się wyspać, chociaż podejrzewam, że w miesiącach zimowych musi być tam bardzo wietrznie. Do naszego pokoju wchodziło się na trzecie piętro po schodach zewnętrznych - nie dla osób starszych lub mających problemy z poruszaniem się.

Powyżej: Schody prowadzące do apartamentów Solifemar. Fot.: Monika Szostek

Adres hotelu to:

Passeig Maritim 38-42
08860 Castelldefels

Hotel nie jest tak łatwo znaleźć, więc dobrze zaopatrzyć się w GPS lub naprawdę dobrą mapę. Zawsze też można dopytać się miejscowych - to dzięki nim udało nam się trafić (niestety nie dysponowaliśmy tymi poprzednimi).

Strona internetowa hotelu: www.solifemar.com

My swojej rezerwacji dokonaliśmy przez www.booking.com.

Przy hotelu dostępny jest darmowy parking.

Powodem, dla którego podczas dłuższych wakacji (powyżej 2-3 noclegów) staramy się zostawać w pokojach z wyposażoną kuchnią, jest - jak można się domyślić - oszczędność pieniędzy.

Naturalnie, nie ma nic przyjemniejszego niż relaks przy lokalnym cuisine, pałaszując przysmaki regionu. Ale codzienne wizyty w restauracjach - śniadania, obiady, kolacje - mogą okazać się po prostu drogie. Dlatego po przyjeździe robimy zakupy w lokalnym supermarkecie, np. w Mercadonie lub - jeśli tylko uda nam się je znaleźć - na lokalnych targach (tzw. mercados). Te ostatnie polecam szczególnie jeśli chodzi o owoce, warzywa i ryby - zawsze świeże i dużo smaczniejsze niż w supermarketach.

O mnie:  




Nazywam się Monika Szostek. Moją pasją od zawsze było pisanie; 10 lat temu „złapałam robaka”, jak to mówią Anglicy, i pokochałam podróże, w które wyruszam, gdy tylko mogę. Z zawodu jestem tłumaczem języka angielskiego (to trzecia rzecz, którą lubię najbardziej na świecie). Gwarantuję usługi doskonałej jakości, w oparciu o kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach (w tym technicznych dla przemysłu ciężkiego) oraz wieloletni pobyt w Wielkiej Brytanii, połączony ze studiami licencjackimi (dziennikarstwo) i magisterskimi (lingwistyka stosowana) w Southampton (to tam, skąd wypłynął Titanic; w mieście jest nawet muzeum…) Moja strona internetowa to www.adoz.manifo.com, email: adozkontakt@gmail.com. Angielska wersja blogu Wielki Marsz znajduje się tutaj: http://thegreatwalkblog.wordpress.com/
 
Zapraszam we wspólną podróż! :)

Popularne posty